کلامت عطر دل انگیز حیات است که از فرسنگ ها فاصله در قلب

افسرده دلان می نشیند

 و به آنها شور زندگی می بخشد و درس پایداری و استقامت می دهد

و با خواندن نامه اش سرود عشق و آزادگی حیات را جلوه می دهد .

هنگامی که شکوفه های عشق بر شاخسار هر قلب پر تلاطمی جایی

 برای خود می گشاید و به جوانه می نشیند

هنگامی که عطر دلاویز عشق در رگهای آدمی جریان می یابد ،

هنگامی که خورشید عشق در پهنه ی آسمان سینه ها می درخشد

و هنگامی که آوای عشق فضای قلب انسان را مترنم می سازد

آنگاه است که در می یابم زیستن چقدر زیباست

عشق چقدر باشکوه و روحانیست ...

روز ها وقتی به لبخندی صدایم می کنی

      آن سوی پرچین چشمانت رهایم می کنی

                              هر سحر تا رهسپار این حوالی می شوی

                                   راهی دیدار به آیینه هایم میکنی

عاقبت روزی به همراه کبوتر های عاشق

          با ضریح چشمانت آشنایم می کنی

                     من یقین دارم مرا در راه عشق خوش طنین

                           شب همه شب می نشینی و دعایم می کنی

من تمام شادی هایم را با تو قسمت میکنم

    روز ها وقتی با لبخندی صدایم می کنی